Wyprawy Rowerowe - Chorwacja, Włochy, Rumunia, Węgry, Czechy, Słowacja, Ukraina, Karpaty, Austria

Wstaliśmy po 9. Deszcz. Wyjazd o 11.15. Tego dnia trzeba było przebić się przez Hruby - Czeskie Sudety Wschodnie (przeł: +992, +759). Padało do południa. Sumperk, Litovel. Ponieważ wyjazd się opóźnił, minęliśmy zaplanowany wcześniej Ołomuniec od zachodu. O 22.00 - sen. 103 km.

Dzień 3 (16.07.2004)

Pobudka o 7. Prostejov - przerwa. Ładny rynek. Zaczęły się męczące "hopki". Czesi mają dziwny zwyczaj - jeśli jest alternatywa budowania drogi doliną, żeby amplituda wysokości była minimalna, prawie zawsze budują przez środek góry. Tak jakby ktoś powiedział - "Musimy połączyć drogą te dwie miejscowości". No i łączą. W linii prostej. Kierunek Hodonin.

Słowacja

O 19.30 byliśmy na granicy. Jechaliśmy wzdłuż rzeki Morava. Nocleg pod miejscowością Kopcany w lesie. Pomimo upału i wspomnianych czeskich dróg zrobiliśmy 143 km.

Dzień 4 (17.07.2004)

Odtąd prawie zawsze wstawaliśmy o 6.00. Jechaliśmy drogą krajową nr 2 przez Malacky (wzdłuż autostrady - małe natężenie ruchu). Skwar. O 12.30 byliśmy w Bratysławie. Za granicą taniej jest wysyłać SMS-y z kafejek internetowych niż z komórki - tak też zrobiliśmy. Pojeździliśmy po rynku. Teraz wszystko ładnie (w zeszłym roku był w remoncie). Z Bratysławy do granicy z Węgrami jest ścieżka rowerowa. Po drodze było jezioro z plażą nudystów. Przejście Rusovice-Rajka.

Węgry

Kierunek Papa. Ładne miasteczka po drodze. Jechaliśmy do 21. Wszystko piekło i swędziało. Na Węgrzech (w Czechach i na Słowacji też) co kilka kilometrów stoją wysokie słupy zakończone dużą metalową kulą. Do dziś nie wiem co to jest. Może piorunochrony? Spaliśmy w małym lasku obok wykopanego w ziemi paśnika dla dzików. Byliśmy zbyt zmęczeni, żeby szukac innego miejsca. Poza tym dziki boją się ludzi. 133 km.

Dzień 5 (18.07.2004)

Węgrzy lubią stawiać znaki "zakaz ruchu rowerów" w najmniej spodziewanych miejscach. Często bez żadnej alternatywy. Z początku się stosowaliśmy, jednak po pierwszej próbie objechania "zakazanej drogi" okazało się, że przybliżyliśmy się do celu o 15 km robiąc 40 (nie wspomnę o czasie straconym na pytanie ludzi o drogę - nasza mapa, z racji odległości jakie pokonywaliśmy nie była zbyt dokładna - 1:750000). Potem postanowiliśmy zakazy te ignorować. Okazało się, że obowiązywały one na odcinkach kilkukilometrowych co kilkadziesiąt (droga była takiej samej szerokości, natężenie ruchu podobne na całym odcinku).
Nadwyrężyłem ścięgno Achillesa (miałem siodełko zbyt wysoko o 2 cm, przez co naciskałem końcówką stopy na pedał). Spaliśmy za miejscowością Papa, na ogromnej polanie, skąd ładny widok na zachodzące słońce (w ogóle na Węgrzech są niesamowicie duże "dzikie" przestrzenie na wyciągnięcie ręki). 106 km.

Dzień 6 (19.07.2004)

Kierunek Balaton (celowo ominęliśmy Budapeszt - byliśmy tam w zeszłym roku). Niesamowite pierwsze wrażenie, gdy zjeżdżaliśmy z pasma górskiego Bakony(+600) do jeziora. O 15.30 byliśmy w Balatonfüred. Tam okazało się, że za pole namiotowe musielibyśmy zapłacić 6000 forintów (nad Balatonem duże pola zrzeszają się i wszędzie ceny są podobne). Znaleźliśmy małe, prywatne pole - 5-ciokrotnie tańsze (oprócz nas były tam tylko 3 osoby - z Warszawy). Pranie, prysznic, zupka chińska i ruszyliśmy na wieczorne zwiedzanie miasta. Ścieżka rowerowa wzdłuż plaży, molo, występ zespołu indiańskiego. Tego dnia 113 km.

Dzień 7 (20.07.2004)

Jechaliśmy wzdłuż jeziora w kierunku zachodnim (ścieżka rowerowa). Po drodze zrobiliśmy przerwę na kąpiel (prawie wszystkie plaże są płatne). Spaliśmy za miejscowością Keszthley. Zanim rozłożyliśmy namiot (jakieś 2 min.) komary zdążyły ugryźć mnie w kilkudziesięciu miejscach. Widzieliśmy przez siatkę jak setki tych owadów próbowało dostać się do namiotu. Nie rozbijaliśmy tropiku - noc zapowiadała się pogodna. To był błąd - w namiocie były 3 male dziurki. W nocy komary były w środku. W ogóle się nie wyspaliśmy. 130 km.

Dzień 8 (21.07.2004)

Niesamowity upał. Dotąd myślałem, że to Polska jest stolicą bociana - na Węgrzech jest ich kilkakrotnie więcej. Kierowaliśmy się do przejścia w Letenye. Po drodze złapałem gumę (wymiana dętki).

Chorwacja

Na granicy ładne celniczki kierowały ruchem (w ogóle dziewczyny węgierskie prawie tak ładne jak Polki;-). Po stronie Chorwackiej trzeba było pokazać paszport. Celnicy niemili, cwaniaczki (chcieli,żeby każdy wiedział kto tu "rządzi"), ale żadnych kłopotów z wjazdem. Tam też spotkaliśmy czwórkę rowerzystów z Francji (3 chłopaków + 1 dziewczyna). Wracali z Budapesztu (Austria->Węgry->Chorwacja->Słowenia->Włochy->Francja, 4000 km w 1,5 m-ca). Okazało się, że - tak jak my - jadą do Zagrzebia, potem na północ (my na południe), zatem zdecydowaliśmy, że do stolicy Chorwacji pojedziemy razem (kilka zdjęć znajduje się na ich stronie internetowej http://tourdesalpes.free.fr). W jakiejś wiosce zatrzymał nas trochę śmieszny człowiek na skuterku. Zafundował wszystkim po 2 kolejki lodów (miał zamontowaną przenośną lodówkę). Ciągle pokazywał na siebie i powtarzał "Made in Albania".
Wieczorem znaleźliśmy odpowiednie miejsce na nocleg, wspólnie zjedliśmy kolację i zaczęliśmy rozmawiać o odbytych podróżach, planach i doświadczeniach. Zazwyczaj wstawali ok. 9 (śpiochy), ale następnego dnia postanowili, że obudzą się razem z nami o 6. 117 km.

Dzień 9 (22.07.2004)

Widać było, że nie są przyzwyczajeni do tak wczesnego wstawania - my gotowi do wyjazdu byliśmy już o 6.20, oni natomiast o 7.20 kończyli dopiero śniadanie. Wymieniliśmy się mailami i w końcu wyruszyliśmy. Niestety o 9.00 trzeba było się porzegnać - moje tylne koło zaczęło dziwnie się zachowywać (naprawa mogła zająć 5 min, mogła też trwać 2 h - nie chcieliśmy, żeby na nas czekali). Poluzowaly się śruby na konusach.
W Zagrzebiu byliśmy o 14.30. Północna cześć kraju to wielki plac budowy. Bardzo dużo inwestycji. Po zakupach w pierwszym "Konzumie" (sieć supermarketów) wydawało się, że jest drożej niż w Polsce - albo złotówka stoi tu słabo, albo w kantorze przy granicy kiepski kurs. Okazało się, że pewne produkty są droższe (np. ser z racji braku pastwisk) a pewne tańsze. Poza tym, wbrew pozorom, w małych sklepach wiejskich było taniej niż we wspomnianych supermarketach. Główne zabytki zwiedzaliśmy do wieczora. Wyjechaliśmy z miasta. Okazało się, że nie jest tak łatwo o miejsce na nocleg. Spaliśmy koło autostrady w polu kukurydzy. Do 1.50 komary nie dawały spać (potem pewnie były już najedzone). 118 km.

Dzień 10 (23.07.2004)

Wstaliśmy wyjątkowo o 8.30. Zaczęły się upały (35 stopni w cieniu). Zjechaliśmy z drogi, żeby znaleźć miejsce na posiłek. Podbiegł do nas pies i zaczął szczekać. Za nim przyszedł młody Chorwat. Powiedział, że możemy zjeść u niego - zaprosił nas do domu przedstawił żonę i 3 miesięcznego synka. Poczęstował zimnym sokiem i miętową herbatą. Janek: "There are many words between Polish and Croatian which are similar". Chorwat: "Police? I don't like the police he he". W tej sytuacji nie wolno było się śmiać. Powiedział, które miejsca warto jest zobaczyć, gdzie jest bezpiecznie i że nie lubią się z Serbami (wojna domowa 1991-95). Odradzał też jazdę przez Bośnię i Hercegowinę - wcześniej zastanawialiśmy się czy nie zahaczyć o ten kraj. Na koniec podarował mapę Chorwacji. Pożegnaliśmy się.
Kierunek Karlovac (tam muzeum wojskowe). W miejscowości Veljun Odbiliśmy z głównej drogi na zachód. Na mapie była to biała droga i rzeczywiście była biała - szutrowana. Ok. 17 podczas posiłku rozpętała się burza. Po jakimś czasie drzewa przestały chronić przed deszczem. Postanowiliśmy zejść w dolinę i spytać się kogoś czy możemy przeczekać np. na ganku. Schroniliśmy się w jedynym domu w okolicy, gdzie samotnie mieszkała starsza Chorwatka. Porozmawialiśmy trochę po niemiecku, trochę po polsko-chorwacku (zadziwiająca ilość słów brzmi podobnie - Chorwacja to słowiański naród). Deszcz ciągle padał i nie zanosiło się, żeby do wieczora miał przestać. Babcia zaproponowała nocleg. Pokazała gdzie schować rowery, gdzie będziemy spać. Nie chciała też nic słyszeć o zapłacie. Włączyła radio z jakąś folklorystyczną melodią i zaczęła parzyć kawę przytupując nogą w rytm muzyki. Widać było, że rzadko ją ktoś odwiedza. Wieczorem deszcz przestał padać. Zrobiliśmy pranie w rzece i poszliśmy spać. 96 km.

Dzień 11 (24.07.2004)

Rano mgła. Spakowaliśmy się, podziękowaliśmy, zrobiliśmy pamiątkowe zdjęcie i pojechaliśmy dalej. Cały czas jechaliśmy szutrowaną drogą. Zaczęła się Chorwacja mniej turystyczna. Widać było ślady po wojnie - spalone, opuszczone domy z dziurami po kulach w ścianach. Przez kilkanaście kilometrów nie było żywej duszy. Nagle na środku drogi zobaczyliśmy bramę z informacją o poligonie wojskowym i zakazie wstępu. Była otwarta. Żadnego strażnika (miejsca poligonów objęte są tajemnicą państwową, dlatego nie było go na zwykłej mapie). Postanowiliśmy jechać dalej. Po kilku kilometrach zaczęły pojawiac się dziwne tabliczki z trupią czaszką i taśmy z napisami "mine". Potem wojskowe mosty nad rzekami, w których widać było poprzednie - wysadzone. Cały czas jechaliśmy przez gęsty las i ani żywej duszy. Koło drogi spalone samochody i porozrzucane cześci wysadzonych czołgów. Musiał być to teren zaciętych walk.
Strasznie chciało się pić. Był upał. Wjechaliśmy na polanę gdzie było z 10 czołgów - wyglądały tak "świeżo", jakby przed chwilą ktoś sobie tu zaparkował i poszedł na piwo. Nawet czapki załóg były zawieszone na lufach - pozakładaliśmy je i zaczęliśmy robić sobie zdjęcia. Po kilku kilometrach zobaczyliśmy większy budynek - baza wojskowa - czynna. Przejechaliśmy obok - nikt nie zwrócił na nas uwagi. Dopiero gdy drogą jechał samochód wojskowy, kierowca zatrzymał się i spojrzał z niewyraźną miną. Podeszliśmy i niewinnie spytaliśmy "Do you speak english?" Nie mówił. Pokazał tylko ręką w kierunku wyjścia. Kiwnęliśmy głową na znak, że rozumieny i pojechał.
Janek wiózł obie mapy Chorwacji (kupioną w Zagrzebiu i tą w prezencie) - zniknęły. Musiały wypaść. Zawrócił, a ja schowałem się koło drogi i czekałem. Niedaleko był kolejny skład armat, czołgów i wozów opancerzonych. Też zdawały się być na chodzie. Już z większą ostrożnością szybko zrobiłem kilka zdjęć. Janek wrócił bez map (nie trzeba było kupować nowej - na stacjach INA były za darmo). Zbliżaliśmy się do wyjścia z poligonu, gdzie był szlaban. Nigdy nie zapomnę min strażników, gdy nas zobaczyli. No, wyjeżdza sobie dwóch turystów z samego środka pola minowego. My, jakby nic się nie stało poprosiliśmy o wodę pokazując na puste butelki. Strażnik mówił coś o zakazie wstępu - my, że nie było, on - że musiał być, my - może, ale brama otwarta. Spojrzał, machnął ręką i powiedział "No problem". Dostaliśmy wodę i zanim otworzyli szlaban demonstracyjnie wypiliśmy na raz chyba po litrze. Trzeba było powstrzymać się przez kilkadziesiąt metrów zanim wybuchnęliśmy śmiechem. Dobrze, że nie pytali co tam robiliśmy. Pewnie nawet nie chcieli wiedzieć. "Vojni Poligon E. Kvaternik".
Koło drogi była niesamowicie czysta rzeka z niewielkimi wodospadami, gdzie można było się wykąpać. Woda jak na rzekę - cieplutka. Potem zwiedziliśmy najsłynniejszy Chorwacki Park Narodowy - Plitvička jezera (16 jezior połączonych wodospadami - zabytek UNESCO). Żyje tu niedźwiedź brunatny i wilk. Nocleg w bardzo wietrznej, malowniczej dolinie (zaczęły się prawdziwe Góry Dynarskie). W nocy obudził nas deszcz i burza. W ekspresowym tempie rozłożyliśmy tropik. 107 km.

Dzień 12 (25.07.2004)

Przejechaliśmy 44 km na czczo - czasem sklepy nie stoją za każdym rogiem. Tu wyraźnie widać Chorwację biedniejszą. Po drodze dużo cmentarzy z nowymi nagrobkami. Ogromne pustkowia (kamienne podłoże, nie nadające się do upraw). Wakacje są tu okresem godowym dużych koników polnych - na początku od ich "śpiewu" może rozboleć głowa głowa, potem można się przyzwyczaić. Sen koło jeziora Peručko. 161 km.

Dzień 13 (26.07.2004)

Po krótkim, intensywnym podjeździe - 7 km zjazd. Klimat wyraźnie zaczynał się zmieniać (dziwne rośliny i drzewa - m.in. palmy). Za miejscowością Vrogac, na przłęczy tunel. Potem malowniczy zjazd do płaskiej jak stół doliny, gdzie ludzie uprawiali warzywa i owoce. Trudno było znaleźć nocleg - wszędzie, gdzie tylko kawałek równego terenu były domy albo pola uprawne (na nich ludzie). W końcu rozbiliśmy namiot za cmentarzem w miejscowości Stasevica. 142 km.

Dzień 14 (27.07.2004)

Zobaczyliśmy morze. Zaczął padać deszcz. Przeczekaliśmy pod sklepem prawie do południa. Lekko kropił - postanowiliśmy jechać.

Bośnia i Hercegowina

Krótki (10 km) odcinek tranzytowy w drodze do Dubrovnika. Nic ciekawego.

Chorwacja

Po drodze na stacji benzynowej spotkaliśmy dwóch Niemców - też przyjechali tu na rowerach. O 17 byliśmy w Dubrovniku (miasto założone przez Rzymian w VII w. - zabytek UNESCO). W starszsej części miasta - twierdzy niesamowity klimat. Uliczki węższe niż w Pradze. Specyficzne domy i niezliczone zabytki. Uliczni muzycy. Kolację zjedliśmy na skraju morza na ławce gdzie kiedyś była fosa. W Dubrovniku zostaliśmy do pół do pierwszej w nocy. Wyjeżdżając z miasta, na moście zaczął wiać silny wiatr. Zaraz potem zaczęło padać. Jedyne miejsce gdzie można było się schronić był "dach" (takie żaluzje ustawione poziomo - na nasze nieszczęście projektant pewnie zakładał schronienie przed słońcem, nie przed deszczem) przy wieży strażniczej za mostem. Mokliśmy prawie tak, jakbyśmy stali na środku ulicy. Z suchutkiego środka strażnik patrzył tylko dziwnie, zadowolony pewnie, że nie jest na naszym miejscu. Zaczęło robić się zimno. Przestało padać. Ruszyliśmy. Znaleśliśmy przy zjeździe z głównej drogi szutrowany odcinek z zakazem ruchu. Środek tej drogi był jedynym płaskim terenem w okolicy. Rozbiliśmy tu namiot zakładając, że Chorwaci przestrzegają przepisów drogowych. O 2.30 sen. 130 km.

Dzień 15 (28.07.2004)

Do miejscowości Ploče wracallśmy tą samą drogą (jeśli ktoś w przysłości zamierza jechać rowerem w Chorwacji wzdłuż wybrzeża, polecam kierunek przeciwny do naszego - przeważają tu wiatry północno-zachodnie, my prawie ciągle musieliśmy jechać pod wiatr). Po drodze wykąpaliśmy się (3 h przerwa). Plaże są kamieniste. Woda czysta, ciepła i słona. Niewiasty opalają się topless. Palmy. Morze i góry. No, fajnie tu. Po południu tylne koło zaczęło odmawiac posłuszeństwa. Znów śruby na konusach (nie miałem 17-tki, żeby skontrować). Trochę zjechałem gwint na ośce. Była lekka centra i rafka trochę skrzywiona. Postanowiłem kupić nowe koło w najbliższym sklepie rowerowym.
Wieczorem znaleźliśmy odpowiednie miejsce na nocleg (ciągle były góry - o miejsce trudno). W Chorwacji każda ścieżka gdzieś prowadzi. Przeważnie tam, gdzie są ludzie. Zadowoleni, że takie fajne miejsce z widokiem na oświetlony port w oddali, rozbiliśmy namiot. Usłyszelismy szczekanie psa (jak pies to i człowiek). Widać było kontury postaci (było ciemno). Zapalilismy latarkę z zamiarem porozmawiania (najpierw poświeciliśmy po sobie, rowerach, namiocie). Były dwie kobiety (jedna mówiła po angielsku). Zapytaliśmy czy możemy tu spać. Powiedziała, że minęliśmy jakieś pole namiotowe. Zgodziły się jednak, uprzedzając, że w nocy może szczekać pies i nie wyśpimy się. Pies szczekał do późna. Niestety, małe burki szczekają najgłośniej. 99 km.

Dzień 16 (29.07.2004)

Na stacji dowiedzieliśmy się, że najbliższy sklep rowerowy za 30 km w Makarska (nawet dwa - dobrze, konkurencja). Jankowi łatana dentka zaczęła puszczać (znajdując sklep można było upiec dwie pieczenie na jednym ogniu). Tam w EuroBike tanio kupiłem całe koło (169 kun), Janek dętkę (16 kun i 90 lip). Na drzwiach była naklejka "Tax free" (można liczyć na zwrot 22% ceny na granicy), jednak sprzedawca nie miał pojęcia co z tym fantem zrobić. Dzwonił gdzieś ale niczego sie nie dowiedział.
O 17 zrobiliśmy przerwę na darmowej plaży. W tych terenach miejscowi nie byli już tacy mili. Ani wody nie chcieli nabrać w sklepie, ani nie pozwolili zrobic kupy w restauracji. Przed Splitem znaleźliśmy drogę w remoncie. Nie było innego miejsca, więc na asfalcie rozbiliśmy namiot. W nocy trzeba było uważać, żeby sobie zębów nie wybić podczas obracania na drugi bok. 120 km.

Dzień 17 (30.07.2004)

Wstaliśmy o 5.00. W Splicie (kolejny zabytek UNESCO) zjedliśmy posiłek. Domy i uliczki jak w Dubrovniku. W Split Catedral (5 kun) były popiersia świętych z kawałkami ich czaszek za szybką. Ładny port, starożytne budowle. Grupa 5 muzyków umilała czas śpiewając a capella folklor chorwacki. Sen koło Sibenik. 124 km.

Dzień 18 (31.07.2004)

Sibenik (UNESCO). Spotkaliśmy 2 rowerzystów - z Austrii i Ukrainy. Zwiedziliśmy miasto. Koło 14.30 przerwa na plaży przed Zadarem (chciałem wyłowić muszelkę, nie miałem maski, pod wodą było coś większego, ciemnego, chciałem podnieść - był to jeżowiec, w palec wbiło się kilka kolców, bolało, już więcej nie szukałem muszelek). W Zadarze zobaczyliśmy główne zabytki. W chorwacji widzi się dużo policji. Dobrze. W tej części kraju już łatwo o miejsce na nocleg. 112 km.

Dzień 19 (1.08.2004)

O 5 obudziło nas stado owiec przechodzących tuż koło namiotu. Za nimi pasterz. Widział nas przez siatkę - pozdrowił i poszedł dalej. Postanowiliśmy przejechać tego dnia wyspę Pag, potem promem do miejscowości Prizna. Krajobraz kamienistej pustyni. Po horyzont ani jesnej roślinki. Mijaliśmy porozjeżdżane węże (nawet do 1 m) - trzeba było uważać tylko na żmije. Prom "Jadrolinija" tani (24 kn z rowerem). O 14.30 skończyła się woda i jedzenie. Ciągle upał. Do 18.00 (145 km) żadnego sklepu. Dojechaliśmy do Senj. W nocy zaczął padac deszcz. Nie wyspałem się - wszystko piekło i swędziało. 153 km.

Dzień 20 (2.08.2004)

Wróciliśmy do Senj. Śniadanie w porcie. Odbiliśmy w kierunku Zagrzebia. Przed nami 2 przełęcze (+698, +887). Ludzie znów nagminnie zaczęli machać (jakiś kierowca nawet salutował). Z Vratnika ostatnie spojrzenie na morze. Tu zaczął się już normalny krajobraz. Przejechaliśmy Karlovač. Sen pod Zagrzebiem. W nocy słychać było dziki. Deszcz. 159 km.

Dzień 21 (3.08.2004)

Rano spotkanie z lisem. Minęliśmy Zagrzeb (kierowcy tu jeżdżą bardzo szybko i niebezpiecznie). Granicę przekaraczaliśy w Letenye o 21.30.

Węgry

Spaliśmy zaraz za granicą. 171 km.

Dzień 22 (4.08.2004)

Kierunek Zalaegerszeg. Sen za Sarvar. 135 km.

Dzień 23 (5.08.2004)

Zrobiliśmy większe zakupy jedzenia przed drogą Austrią. W pałacu (ładny w środku, z zewnątrz trochę zniszczony, duży ogród) w Fertöd odbywał się festiwal muzyki klasycznej "Haydn at Esterháza". Słychac było instrumenty ćwiczących muzyków (pierwszy koncert był następnego dnia). Niesamowita atmosfera. Do granicy była ścieżka rowerowa.

Austria

Spędziliśmy wieczór nad Nezyderskim Jeziorem. Fajnie to wyglądało, jak ludzie stali w wodzie ponad 100 m od brzegu i zanurzeni byli do kolan (max. głębokość 5 m). Austriacy to naród bardzo spokojny (nawet małe dzieci zdawały się wiedzieć, że nie powinny płakać czy biegać). Dużo uprawiają sportów. Bezpiecznie jeżdżą samochodami. Nad jeziorem ładny zachód słońca. 87 km.

Dzień 24 (6.08.2004)

Wiedeń. Zwiedziliśmy oprócz głównych zabytków te, które przeoczyliśmy w zeszłym roku. Na Placu Św. Stefana spotkaliśmy Słowaka - mima przebranego za anioła. Powiedział, że był rowerem w Pakistanie, Iranie, Turcji, Bułgarii. Podał dużo praktycznych informacji dotyczących tych krajów (kto wie, może za rok?). Mówił coś o wspólnej podróży. Wymieniliśmy się adresami. Spieszył się na pociąg do Bratysławy. W katedrze Votivkirche o 19.15 poszedłem na koncert chóru "Dedham Choral Society" (muzyka A. Dvořák). Janek wolał pojeździć jeszcze po starówce. Spaliśy pod Wiedniem, skąd ładna panorama na miasto nocą. 96 km.

Dzień 25 (7.08.2004)

Kierunek Brno. W Austrii prawie w ogóle nie ma lasów. Na granicy spotkaliśmy Polaka wracającego vanem do kraju: "Jaszcze taki kawał, i to na rowerach? Zabrałbym was chłopaki, ale tył mam zawalony".

Czechy

Spaliśmy koło Lipuvki. Ognisko pożegnalne;) 156 km.

Dzień 26 (8.08.2004)

Wstaliśmy o 8.30. Sumperk. Ładne rynki małych miasteczek. Czeskie wioski wydają się bardziej "zbite" od naszych.

Polska

Przejście Przeł. Międzyleska. Pierwsze wrażenie - u nas dużo ludzi włóczy się po ulicach, nie mając widocznie nic ciekawszego do roboty. 143 km.

Dzień 27 (9.08.2004)

W nocy było zimno. O 14.30 byliśmy w Sobótce. Jeszcze tylko pożegnalne zdjęcie i już byłem w domu. 103 km.

<< powrót

Linki